تنفس صبح
صدا کن مرا!و من در طلوع گل یاسی از پشت انگشت های تو،بیدار خواهم شد...
سایه ها زیر درختان در غروب سبز می گریند شاخه ها چشم انتظار سرگذشت ابر و آسمان چون من غبار آلود دلگیری باد بوی خاک باران خورده می آرد سبزه ها در رهگذار شب پریشان اند آه ،اکنون بر کدامین دشت می بارند؟! باغ ، حسرتناک بارانی ست چون دل من در هوای گریه ی سیری... "ابتهاج" در تارو پود وجودم هوای بارانی نجوا می کند ! در این مرز ناممکن آنچه را هم که نمی خواهم می بینم چه رسد به آنچه که می خواهم و کیمیای مهربانی ست! وجودم مالامال از دردی جانکاه است نه یارای گفتن و نه مرحمی بر زخم های ناشکیب بی قراری! تو بگو با این بغض گره کرده در کوره راه های سرد وتاریک چه کنم که حتی نمی توانم اشک هایم را بر ز خمه های تیز نامهربانی جاری کنم! تو بگو با خنجر خشم و نامرادی و بی هم زبانی که هر لحظه بیشتر به وجودم چنگ می اندازد چه کنم! آهااااااااااااااااااااااای / یارانی که یاری ام کردید در فراز و نشیب تلخ کامی ها و بی قراری ها، بگویید بگویید ... که لحظه لحظه می پوسم و می سوزم و می ...نه گریستن هم درمانی نیست! دلربای خاک شاد و شرمناک عشق بازی میکند با جان خاک خاک خشک تشنه ی دریا پرست زیر بازی های باران مست مست! این رود از هوش و آن آید به هوش شاخه دست افشان و ریشه باده نوش ... با تب تنهایی جانکاه خویش زیر باران می سپارم راه خویش شرمسار از مهربانی های او می روم همراه باران کو به کو ... با تب تنهایی جانکاه خویش زیر باران می سپارم راه خویش سیل غم در سینه غوغا می کند قطره ی دل میل دریا می کند قطره ی تنها کجا دریا کجا؟ دور ماندم از رفیقان تا کجا! همدلی کو تا شوم همراه او؟ سر نهم هر جا که خاطر خواه او٬ شاید از این تیرگی ها بگذریم ره به سوی روشنایی ها بریم می روم شاید کسی پیدا شود بی تو کی این قطره دل دریا شود؟ ....(فریدون مشیری)....
سلام یاران همیشه آشنای من! یه وقت به یک کسی عادت کردی و با تمام وجود وابسته ی وجود با طراوتش شدی ودلت می خواد تا همیشه و همیشه...کنارت بمونه اما دست نا مراد روزگار و یه اجبار تلخ باعث می شه اون دوست هم نوای تو برای همیشه بره بدون اینکه خودش بخواد! دست ودلم به نوشتن نمیره هر کدومتون هم اگه خدای نکرده روزی بخواید برید حتما دلتنگ تون می شم!بهتون خیلی ...عادت کردم اما این دوستم واقعا یه فرشته بود که توی یک اوضاع سخت روحی به هم آرامش داد! مثل شما ها که اون روزای سخت تنهام نگذاشتد! همتون رو دوست دارم هر کجا هستید لبتون خندون و دلتون شاد! "مهر"
و من ردپای باران را شکرانه می بوسم و در ثانیه های ابری آهسته کوک می شوم دستانم میان فاصله ها نبض گم شده ای را می کاود اما آسمان به نفع آفتاب شهادت می دهد! اگر آسمان زندگی ات ابری است به این دلیل است که روحت آنقدر بالا نرفته است!
از همه ی شما مهربانا ن که در مدت دلتنگی ها همراهم بودید و تنهام نگذاشتد صمیمانه سپاس گذارم! تو مدت سفر درونی که داشتم به این نتیجه رسیدم که دنیا خیلی..بی ارزش تر از اینه که بخوایم روحیمون رو نابود کنیم بیاید به زندگی اونقدر لبخند بزنیم که تلخی ها به شیرینی و دلتنگی ها به شادمانی تبدیل بشن! شاید سخت باشه و شاید مخالف باشین اما حتما می دونید که "خواستن توانستن است!" دوستان آسمانی ، سلام: از یکایک شما مهربانان سپاس گذارم که با حضور ارزشمندتون، همیشه طراوت و شادابی رو به روحیه ی خسته و پاییزیم مهمون کردید! از سایه ی عزیز گرفته تا.../ من رو ببخشید که برای مدتی دنیای مجازی وبلاگ رو ترک می کنم! این روز ها خیلی...خسته ام و باید برای سلامتی و شادابی دوباره ی روحیه ام قدمی بردارم، اما به یاد تک تک تون هستم! سایه: هم نفس دلتنگی هام / شب ققنوس / شهاب آسمان: ستاره باران تنفس صبح / حدیث:ردپای مهربونی / باران عزیز: هم نوای من / آقای بداغی: استاد ارجمند/ آقای احمدی: دل نمک / ارغوان: با حضور ارغوانیش گل های کاغذی و... شما هم برام دعا کنید! دعا کنید، تا بتونم دوباره همون آدم شاد و با طراوت گذشته باشم و برگردم و شادی ها و دلتنگی هامون رو با هم قسمت کنیم! خطاب به باران:"مطمئن باش در قلبمی و روز های بارانی در کنارم"! خطاب به حدیث:"کاش می دانستی که *قلبم* در هر لحظه به یادت می تپد! / و وجودم فرش قدم های توست"! خیلی دوستتون دارم دلم براتون تنگ میشه "خدا حافظ همین حالا همین حالا که من تنهام خداحافظ به شرطی که بفهمی تر شده چشمام" روی یک حس غریب همه ی کاشانه بوی غربت می داد! همه ی دغدغه ها تنگی تنگ سا یه ای حکم اجباری بودن می داد! لا جرم چشم دلم را دیدم و پس از آن ماندم، برحه ای در لحظه پس انبوهی خاک! تن من می لرزید جوششی دریا یی! دست ها یم عبثی می کاوید! روی هر ریل زمان غزلی پر پر شد پاهایم بند طوفان حوادث را برد برگ و باری سنگین ابر و آهی غمگین! و صدای پر مرگ جان را می برد به پابوسی شب همچنان یک جمله نا گزیر و ما نده: "این منم در جاده ، تهی و بی توشه!" ناگهان جبلی خورشیدی قفل ها را بگشود همه ی چلچله ها قاصد آزادی! لحظه ی هوشیاری و تفحص در روح به بلندای امید ونگاهی ته یک تاریکی بر دلم جراعت جاویدان داد! فرصتی در دانه و خدایی حامی چشم ها را بگشا...
زائر چشمان پر آشوب تو در پس یکه و تنهایی خویش وفقط یادی محض در فراسوی شط خیال انگیزی بال می افرازد گونی در برهوت غم بی پایانی غرق در عطر گل یاسمنی،از نسیمی باقی گام بر می دارد **** در پس یک جاده و هبوطی مطلق! من ویک دنیا اشک و امیدی که به رویا در آمیخته است و نگاهی در تونل تاریکی یک حسرت بی جا و مکان جا مانده است...! می سپارم خود را به نگاه دریا که پرستوی دلم پر گشوده آنجا همه شب در ساحل می نشینم حاضر به امید باران که بشوید دل را صبحی از مهر و قنوت ،دست هایی عریان ز طلوعی زیبا بدرخشد فردا می زنم بر تسبیح گذر هر روزه و دلم لبریز از نگه ناب خدا به تنفس به قنوت به دل صاف و سکوت به تکلم به نگاه می کند دل غوغا آری،آنجا که تویی فصلی از جاذبه ها پل شود روی دلم لحظه ی ناب دعا
درپاسخ" شهاب آسمان" این روزها اگر بهار هم باشی به یقین کاری نمی کنی با این همه برگ های برنده در دست های باد دیگر دیر شده است هم نفس لحظه های دلتنگی،در میان نوازش های حضور بی تصویرت حتی رویاهایم،یارای در خشش نگاه آیینه وارت ندارند!دردیست جانکاه که تمام وجودم را در خود می تند،و پیله های تنهایی ام بال نگشوده در گذر شب های بی ستاره سرد و تاریک است،نه یارای فریادی ست نه راهی برای رهایی! "تو بگو"با این بغض گره کرده در کوره راه های ناشکیبایی "چه کنم؟"که حتی خاطراتت التیامی بر زخم های بی همزبانی نیست و تار و پود بلور های نازک وجودم را خارهای پینه بسته ی انتظار می شکند! دست هایت را مانند همیشه سایبان مهری آسمانی باش تا در پیوند نور و آیینه،ستاره ها را به دل های تنها بسپاریم!
/ سعی می کنم زود برگردم!